عابدزاده: همیشه خودم را در جام جهانی تصور می‌کردم

0 78

گلر ملی‌پوش فوتبال کشورمان گفت: همیشه خودم را در جام جهانی تصور می‌کردم.

به گزارش سرخ نیوز و به نقل از اتلتیک، امیر عابدزاده در مورد انگیزه ایران برای صعود از گروه خود در جام جهانی حرف می‌زند که به نظر می‌رسد با توجه به نتیجه اولین بازی آن‌ها در قطر 2022، این موضوع بسیار مهم‌تر است.

اگر بگوییم آن‌ها شروع خوبی نداشتند، کاملا درست است، شکست 6-2 توسط انگلیس در روز دوشنبه اتفاق افتاد، اما شاگردان کارلوس کی روش به امید جبران مشکلات، راه خود را انتخاب کردند.

انگیزه عابدزاده و همبازیانش برای موفقیت در این جام جهانی ناشی از حذف دردناک از مرحله گروهی جام جهانی 2018 است، جایی که آن‌ها چهار امتیاز مقابل پرتغال، اسپانیا و مراکش به دست آوردند، اما نتوانستند به دلیل تفاضل گل به مرحله بعدی صعود کنند.

در سطح شخصی، این فرصتی برای پسر یکی از مشهورترین بازیکنان فوتبال ایران است تا به عنوان بخشی از نسل جدید استعدادها، نقش خود را در تیم ملی نشان بدهد.

عابدزاده که فوتبال باشگاهی خود را در تیم پونفرادینا در دسته دوم اسپانیا دنبال می‌کند، فرزند دروازه‌بان بزرگ ایران احمدرضا عابدزاده است – مردی که در دوران بازی خود به او لقب «عقاب آسیا» داده شد و در سال 2009 به عنوان بازیکن محبوب 30 سال گذشته ایران انتخاب شد. همین موضوع فشارها و انتظارات خود را به همراه دارد.

این بازیکن 29 ساله از روی نیمکت تماشا کرد که ایران چطور جام جهانی روسیه را ترک می‌کند، اما با توجه به اینکه تیمش اکنون توسط فیفا به عنوان تیم شماره یک آسیا (و در مجموع 20 جهان) رتبه‌بندی شده، او این بار انتظار بیشتری دارد.

امیر عابدزاده می‌گوید: «مردم خیلی از ما حمایت کردند. آن‌ها به خاطر نتایج بد ما گریه کردند و وقتی نتیجه خوبی گرفتیم بسیار خوشحال شدند. حالا با همه اتفاقات، ما بازیکنان خیلی انگیزه داریم.

این انگیزه اضافی و درک آنچه که شجاعت می‌تواند برای شما انجام دهد به ما کمک زیادی می‌کند. ما تمام تلاش خود را به کار می‌گیریم، تمام تلاش خود را می‌کنیم تا مردم خود را شاد و سربلند کنیم.»

عابدزاده در ایران بزرگ شد و سپس به انگلستان رفت تا در کنار تحصیلاتش در 14 سالگی فوتبال را دنبال کند. او مدتی را تا سن 18 سالگی در لندن گذراند. تمرینات با برنتفورد و تاتنهام تقریباً به عقد قرارداد منتهی شد، اما پس از چهار ماه تمرین با تیم‌های جوانان این دو تیم، او به تنهایی در بریتانیا زندگی می‌کرد. با ویزای دانشجویی، این باشگاه‌ها قادر به جذب او نبودند و این امر باعث بازگشت او شد.

عابدزاده ابتدا بازگشت کوتاهی به ایران داشت، سپس به تیم دسته دومی ایالات متحده لس آنجلس بلوز (اکنون اورنج کانتی اس سی) منتقل شد، جایی که پدرش به او پیوست و امیر برای مدت کوتاهی زیر نظر او تمرین کرد.

بیشتر بخوانید:  پاری سن ژرمن آندر هررا را رایگان فروخت!

این زوج طی سال‌ها در چندین باشگاه با هم کار کرده‌اند، از جمله زمانی که امیر به ایران بازگشت تا برای چهاردهمین قهرمان داخلی پرسپولیس بازی کند؛ باشگاهی که پدرش نیز در بخش عمده‌ای از دوران حرفه‌ای خود در آن بازی می‌کرد.

عابدزاده افسانه‌ای در جام جهانی تجربه زیادی دارد و در تورنمنت 1998 بازی کرد و 78 بازی ملی را تمام دوران حرفه‌ای خود رقم زد. بازنشستگی ملی او در پی آن تورنمنت اتفاق افتاد و سه سال بعد، پس از سکته مغزی از فوتبال خداحافظی کرد، همین موضوع تمرکز جدیدی روی تلاش‌های او برای پرورش استعداد پسرش ایجاد کرد.

امیر می‌گوید: «در ایران اوضاع خوب پیش نمی‌رفت، زیرا فشارهای زیادی وجود داشت. مردم می‌گفتند او پسر عابدزاده است، برای همین آنجاست. هیچ اعتباری به من نمی‌دادند. من با آن مشکلی نداشتم زیرا از کودکی آن همراهم بود، بنابراین برای من یک چیز عادی بود و روی من تأثیری نداشت. اما احساس می‌کنم روی مربیان و باشگاه‌ها تأثیر گذاشت که روی من شرط‌بندی کنند، بنابراین بعد از سه فصل، متوجه شدم که برای من کارساز نبود.»

اما حتی با توجه بیشتر، عابدزاده به نقش اساسی پدرش، که اکنون رستورانی را اداره می‌کند، در پیشرفت او ایفا کرده، حتی اگر در برخی مواقع مرزهای بین پدر بودن و مربی بودن محو شود.

عابدزاده می‌گوید: «از چهار پنج سالگی (پدرم) من را به تمرین می‌برد و همیشه پشت تور می‌نشستم و تماشایش می‌کردم. من با پسران دیگر بازیکنان پشت دروازه بازی می‌کردم و بازی او را تماشا می‌کردم و این دلیلی است که من به این پست علاقه دارم.

او واقعا مربی خوبی بود. او تکنیک‌های اصلی دروازه بانی را به من آموخت. فقط با دیدن او – شیوه زندگی و کارهای روزمره‌اش- او فردی است با مقدار زیادی فداکاری و حتی الان که 55 سال دارد اما روزی چهار یا پنج ساعت به باشگاه می‌رود. این چیزی فراتر از تکنیک است. این شجاعت در هدف و اعتماد به نفس است.

من هنوز این را به او نگفته‌ام، اما واقعاً دوست دارم اکنون، در این مرحله، او فقط پدرم باشد. وقتی به هدفی می‌رسم یا اشتباه می‌کنم، او می‌خواهد بیاید و نصیحتی را به من بگوید، اما من فقط می‌خواهم از اینکه او پدرم است، لذت ببرم.

من مربیان خوب زیادی را ملاقات کرده‌ام که فکر می‌کنم می‌توانم آنچه را که نیاز دارم از آن‌ها بیاموزم. نمی‌خواهم همه چیز را به هم بزنم یا حتی یک دقیقه از آن زمان کنار هم بودن با پدرم را از دست بدهم.»

زمان با هم بودن برای عابدزاده ارزشمند است زیرا دوران حرفه‌ای‌اش او را در سراسر جهان جابجا کرده است. او هنوز هم آرزوی بازی در چندین لیگ برتر اروپا را دارد اما می‌گوید برای رسیدن به اهداف حرفه‌ای‌اش «عجله‌ای ندارد» .

بیشتر بخوانید:  گل اول علیرضا جهانبخش در بازی فاینورد مقابل آیندهوون

او توسط یک باور تزلزل ناپذیر هدایت می‌شود که به آن‌ها دست خواهد یافت، حتی اگر به معنای پیمودن مسیر دیدنی باشد. زمانی که او در سال 2016 از راه آهن تهران جدا شد به تیم دسته سومی پرتغالی باریرنسه پیوست و سپس به تیم ماریتیمو لیگ برتر انگلیس رفت. او پنج سال را در پرتغال گذراند و پیش از فصل گذشته همراه با پونفرادینا راهی اسپانیا شد.

عابدزاده می‌گوید: «من واقعاً خوشحالم که تجربه حضور در خارج از کشورم و سازگاری با فرهنگ‌های مختلف را داشتم. چیزی که در حرفه‌ام آموخته‌ام این است که فقط از این فرآیند لذت ببرم زیرا وقتی به چیزی دست یافتم، احساس شگفت انگیزی داشتم اما وقتی به گذشته نگاه می‌کنم و آنچه را که از سر گذرانده‌ام می‌بینم، از ساخت آن لذت بیشتری می‌بردم. من باید در لحظه زندگی کنم و تمام توانم را برای هر لحظه بگذارم.

همه مذاهب به نظر من یک چیز را می‌گویند: همه این‌ها عشق و (در مورد) وفق دادن خود با این روند است. شما می‌توانید آن را هر چیزی بنامید: خدا، جهان، انرژی یا فقط اعتقاد به اینکه چیزی فراتر از قدرت شما وجود دارد. پازل را کنار هم بگذارید و یک چیز به شما می‌گوید: اگر چیزی را می‌خواهید، کیهان، خدا یا هر چیز دیگری آن را به شما می‌دهد، اما باید آن را باور کنید و از تلاش برای آن لذت ببرید و این اتفاق خواهد افتاد.»

با 11 بازی ملی او از زمان اولین بازی دوستانه در سال 2018 مقابل ازبکستان، حضور در جام جهانی قطر نقطه عطفی دیگر برای عابدزاده خواهد بود. اولین بازی ملی او به میزبانی ورزشگاه آزادی تهران برگزار شد، جایی که او می‌تواند خاطرات بسیاری را با پدرش دنبال کند: «من همیشه آن استادیوم را دوست داشتم. به آن آزادی می‌گویند که به معنای آزادی است. پدرم همیشه وقتی بازی می‌کرد مرا به استادیوم می‌برد. در زمان گرم کردن، زمانی که او برای باشگاهش بازی می‌کرد، همیشه آنجا بودم، بنابراین بازی در آنجا برای کشورم شگفت‌انگیز بود.

همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد. من به خاطر مسیری که تاکنون داشته‌ام بسیار سپاسگزارم. این بار، برای جام جهانی، من بالغ‌تر و با تجربه‌تر هستم و می‌دانم که می‌توانم بیش از گذشته به تیم کمک کنم. همیشه خودم را در حال بازی در جام جهانی تصور می‌کردم و تا زمانی که این اتفاق نیفتد به این باور ادامه خواهم داد. برای من، در حرفه‌ام، چیزهایی که اتفاق افتاد باعث می‌شود به گذشته نگاه کنم و فکر کنم، “اگر توانستم این کار را انجام دهم، پس می‌توانم این کار را هم انجام دهم. من همیشه به خودم می‌گویم که باید به سمت آن بروم. “

ارسال دیدگاه

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.